Recente berichten

Maar ik ben ervan overtuigd dat die verlegenheid en aftastendheid naarmate de tijd vordert wel over gaat. Je raakt gewend aan situaties en weet wat je te doen staat.

Lang niet altijd het geval.   Sommige mensen ken ik al 12 jaar en kan dan nog steeds heel erg nerveus zijn.  Zelfs bij mn zus.   Als ik echt op mn gemak wil zijn bij iemand moet ik met die persoon echt elke dag omgaan.   Maar mischien valt dit ook niet meer onder verlegenheid.

Ben afgelopen maand gestopt met studie (sociaal gezien liep het onder andere niet lekker) en heb me aangemeld bij UWV omdat ik toch een financiële opvang moet hebben als ik geen werk gevonden krijg.
Maar wat voel ik me zó nutteloos als ik uitleg dat mijn studie niet goed liep en ik geen echte kwaliteiten heb (ik heb alleen een middelbare school diploma).

Ik ben verbaal niet zo sterk dus het gesprek liep ook vrij rommelig waardoor ik ook irritante trekjes kreeg (aan mijn neus zitten enzo)
Maar na mijn nerveus gefriemel en rommelig gepraat was ik ingeschreven en heb ik me gelijk naderhand ingeschreven bij het tempo-team.

Ik weet dat verlegenheid niet hetzelfde is als autisme of dergelijke maar  toch vind ik dat er geen speciale opvang is voor mensen die niet zo sterk zijn in menselijk contact.
Heb vaak het gevoel dat mensen denken dat ik me aanstel of dat ik heel laks ben.

Maar goed,Ik heb vrijdag weer een afspraak en ik moet ergens gesolliciteerd hebben.
Ik heb me overigens bij TnT post aangemeld (voor postbode) en ik heb deze week nog een gesprek.
Bij Tempo-team vroegen ze of ik interesse had om te werken bij een callcenter..maar dat zie ik niet zitten.

En sorry als het heel zeikerig overkomt maar had vanmiddag echt het gevoel dat ik in een dal zat waar ik niet meer uitkwam,gepaard met andere duistere gedachten.

Jezelf zijn heeft inderdaad te maken met accepteren zoals je bent. Ik denk niet dat iemand in constante verlegenheid kan leven. Natuurlijk zul je verlegen zijn en aftastend op bijvoorbeeld je eerste werkdag. Maar wie is dat niet? En bij sommige mensen duurt dat wat langer dan bij anderen. Maar ik ben ervan overtuigd dat die verlegenheid en aftastendheid naarmate de tijd vordert wel over gaat. Je raakt gewend aan situaties en weet wat je te doen staat.

Nu snap ik ook wel dat dit niet alle situaties opgaat. Bijvoorbeeld als je een meisje wilt versieren maar je eigenlijk te verlegen bent. Dit is iets wat je daarom ook niet iedere dag doet en iets waarvan ik denk dat je verlegenheid de grootste rol speelt in alle situaties die je maar in je leven tegen kan komen. Hier kan je weinig aan doen denk ik. Ik wil je niet aan de drank brengen maar misschien na een paar drankjes heb je er wel het lef voor. Je wordt misschien wat losser. Neem je die drankjes niet. Moet je hopen op die ene keer dat je oogcontact heb en je er prettig bij voelt. Zo'n oogcontact dat je niet meer loslaat en dat je daarom ook niet mag laten gaan.

Misschien is internetdaten ook wel iets voor jullie? Het klinkt misschien suf en voor losers maar naar mijn mening is het dat juist helemaal niet. Sterker nog, in deze drukke tijden is het juist heel modern. Via internet durf je vaak wat meer dingen te zeggen en kunnen mensen je ook leren kennen.
Wie is het me eens?

Knap van je dat je dit doet. Het lijkt mij erg moeilijk. Ook omdat je er dan met andere mensen over moet praten wat het ook niet gemakkelijk maakt.
Ikzelf heb er ook last van. Ik vond het altijd moeilijk om vrienden, laat staan überhaupt een meisje aan te spreken. Via internet heb ik daarom geprobeerd contact te zoeken met mensen om zo wat meer zelfvertrouwen op te doen.
Ik zelf denk dat het aardig gelukt is.

Wat denken jullie dat beter werkt?

Groetjes,
Jasper

Ze gaan niet automatisch, zonder erover na te denken, omdat we ze (een beetje) eng vinden en daardoor roepen ze weerstand op.
Daardoor voelt het volgens mij wat ongemakkelijk en niet zo spontaan aan.

Dat klopt zeker en ik denk dat je dat ongemakkelijk voelen daarom ook wel moet willen accepteren in die mate die jij kunt hebben. Ik vind het oké als ik me ongemakkelijk voel, zolang ik het er verder gewoon redelijk vanaf breng. Zolang die ongemakkelijkheid mij niet te veel hindert in mijn doen en laten.

Naarmate ik dingen vaker gedaan heb, gaan ze ook makkelijk aanvoelen en hoef ik me er minder bewust toe te zetten; het gaat dan automatischer. (overigens is het wel zo dat als ik iets engs een tijdje niet heb gedaan, dat het dan weer wat terugzakt; de drempel wordt daan weer hoger).

Dat heb ik dus ook. En dat is iets waar ik zelf wel erg mee worstel. Omdat ik iedere keer het gevoel heb dat ik weer opnieuw moet beginnen als mijn leven dan weer een beetje verandert en ik nieuwe dingen moet ondernemen. Je denkt dat je de drempel hebt verlaagt, maar doe je het een tijdje niet (al was het alleen maar omdat er een zomervakantie tussen heeft gezeten) dan is die drempel ineens weer gegroeid... En meestal ben je wel weer sneller terug op je oude niveau, maar het kost zo'n berg extra energie. [Slachtoffermodus: ] En dat vind ik wel eens frustrerend, dat je voor je gevoel zo'n enorme berg werk moet verzetten, terwijl een ander er fluitend doorheen fietst...

Ik heb wat lopen nadenken over dit topic.
Onderstaande 2 dingen die in mijn hoofd opkwamen, wil ik nog even toevoegen.

Dat bepaald gedrag voor ons verlegenen aanvoelt als "toneelspelen" en iets onnatuurlijks, is misschien niet zo raar.
Deze dingen moeten we echt bewust doen; we denken erbij na als we ze gaan doen.
Ze gaan niet automatisch, zonder erover na te denken, omdat we ze (een beetje) eng vinden en daardoor roepen ze weerstand op.
Daardoor voelt het volgens mij wat ongemakkelijk en niet zo spontaan aan.
Maar zolang zoiets maar een klein beetje weerstand oproept en niet heel veel, voelt het voor mij ook weer niet als iets dat niet bij me past. Een voorbeeldje daarvan is een klein gesprekje beginnen met een collega bij de koffie-automaat.
Hoe meer weerstand en angst iets oproept, hoe geforceerder en niet-bij-mij-passender het aanvoelt. Ik zal het bijvoorbeeld niet in mijn hoofd halen om op mijn werk iets door de hele gang te roepen (iets wat een heel extraverte collega wel eens doet).
Naarmate ik dingen vaker gedaan heb, gaan ze ook makkelijk aanvoelen en hoef ik me er minder bewust toe te zetten; het gaat dan automatischer. (overigens is het wel zo dat als ik iets engs een tijdje niet heb gedaan, dat het dan weer wat terugzakt; de drempel wordt daan weer hoger).


Verder denk ik dat het accepteren van verlegen gedrag makkelijker gaat als iets engs doen in elk geval een klein beetje lukt. Als het helemaat niet gaat of erg veel angstgevoelens oproept, is dat erg frustrerend en dat is lastig te accepteren.
Als iets me wel redelijk lukt, maar ik reageer darabij wel op een wat verlegen manier, kan ik daar goed mee leven.
Een voorbeeld wat ik deze week ben tegengekomen zijn wat telefoongesprekjes met een vrij extraverte, amicale klant. Deze praat tegen mensen alsof hij ze al jaren kent. Ik hoorde een andere collega een keer op een beetje dezelfde toon terugreageren. Mij lukt zoiets niet. Ik sta mensen meestal vrij kort te woord aan de telefoon; niet onvriendelijk ofzo; maar ik houd geen hele verhalen. Als de persoon aan de andere kant dan wel die neiging heeft, kan ik daar ook niet uitgebreid op reageren; ik reageer dan wat verlegen. Maar dat vind ik dan niet zo heel erg; ik ben allang blij dat ik normaal met zo iemand kan praten. Vroeger werd ik veel nerveuzer van bellen met onbekenden .

Ik vind het ook vaak moeilijk om motivatie op te brengen. Misschien is het ook wel goed om soms even een stapje terug te doen en alles even van een afstandje bekijken. Maar ik denk wel dat er maar 1 weg is : vooruit.

Motivatie is vaak lastig ja.  Zeker als je al zo lang met de dingen worsteld.    Ik merk dat ik veel meer gemotiveerd ben met steun van anderen.  Hier vraag ik ook wel om, en ben ook in de positie nu om veel steun te kunnen krijgen. Dagelijks zelfs als nodig is.

..oeps.  srry voor de dubbele berichten..

[Dat zijn dan woorden die je dan jammer genoeg niet opslaat.]

Dus jah ik snap dan niet helemaal de zin dat je dan vindt dat je jezelf meer accepteerd. Want als ik het in het stuk hier beneden lees dan ben je er al wel weer wat minder optimistisch over.

Hoe bedoel je precies?   Ik weet niet of het acceptatie is, maar ik bedoel dat ik mn persoonlijkheid meer waardeer. Ik voel mezelf niet meer minderwaardig tegenover anderen. Mischien dat dat geen zelfacceptatie is, dat weet ik niet.    Maar men om me heen zegt wel dat ik heel tegenstrijdig kan denken over verschillende dingen, dus wellicht dat dat voor verwarring zorgt.

Rik er is niets mis met jou. Je bent een toffe gozer, waar je goed en leuk mee kan praten. Je gaat gezellig mee met uitjes. En je hebt vaak ook nog leuke en scherpe opmerkingen. Dat zijn dan woorden die je dan jammer genoeg niet opslaat.

Klopt ja.  Ik wil het niet aannemen.  Dat komt denk ik voort uit een heel groot wantrouwen van iedereen.

Je bent een toffe gozer
En je hebt vaak ook nog leuke en scherpe opmerkingen

Deze punten neem ik zeker wel van je aan hoor en ben ik met je eens

Mischien omdat ik nu beter inzie dat het leven veel leuker kan zijn dan ik altijd geleefd heb, maar dat het voor mij op het moment niet mogelijk is te kunnen genieten van sociaal contact.

Ik herken dit ook wel heel erg, rik. Ik heb daar ook last van. Het is best hard om geconfronteerd te worden daarmee, dat het allemaal veel leuker geweest zou kunnen zijn, maar dat je dat allemaal hebt gemist.
En inderdaad, genieten van sociaal contact kost mij ook nog moeite.
Op het werk gaat het wel aardig, maar daarbuiten is het nog zeer, zeer moeizaam.

Ik probeer wel constant met allerlei dingen mee te doen. Het voelt gewoon niet goed. telkens weer.

Inderdaad, ook dat herken ik. Het voelt allemaal tegennatuurlijk. En op een of andere manier lukt het niet echt om te zien wat er allemaal goed ging, je analyseert alleen die punten waar je niet tevreden over bent/was.
Het is heel moeilijk om daar vanaf te stappen heb ik al gemerkt.

Op een moment ben je er ook wel zat van denk ik. Ik ben van mening dat je wel positieve ervaringen op moet doen om door te kunnen zetten.  Maar het is allemaal zo negatief. Mischien moet ik leren dingen anders in te zien en niet te zwaar te nemen.   Tuurlijk het lijkt me dan logisch dat je eerder tevredeb over iets kan zijn.  Maar kun je een perfectionist veranderen?   Ik heb natuurlijk al wel de nodige ervaringen van therapie met de dagboekjes bijhouden en dagelijks dingen op te schrijven die goed gingen.

Je moet blijven proberen, rik. Ik heb hetzelfde, ik ben ook te perfectionistisch met dit soort dingen. Ik moet ook leren om me neer te leggen bij het feit dat niet alles perfect kan gaan (van mezelf dan, als een ander fouten maakt, dan accepteer ik dat maar van mezelf niet  ).
Ik vind het ook vaak moeilijk om motivatie op te brengen. Misschien is het ook wel goed om soms even een stapje terug te doen en alles even van een afstandje bekijken. Maar ik denk wel dat er maar 1 weg is : vooruit.